Ik zit weer eens in Victoria Hotel Can tho, het duurste en meest on-Vietnamese hotel van de stad. Voor 50 dollar per maand maken we hier gebruik van het zwembad, het internet, de warme douches met gratis shampoo, parate handdoeken en het fruit dat in een grote schaal op de balie staat (afhankelijk van je onbeschaamdheid kun je er mandarijnen, bananen, appels, druiven, lychees en zelfs hele dragonfruits meenemen. De enige die dat laatste ooit aangedurfd heeft is Rieta).
Naast me zit een Nederlander die vaker in Vietnam is om vis in te kopen voor zijn bedrijf (hopelijk kijkt hij niet te veel naar links). Hij vertelt me dat hij nooit langer dan een week blijft, omdat hij niet kan wennen aan het eten. Al eet hij amper buiten de deuren van het Victoria Hotel, waar pizza's en biefstuk voor Europese bedragen geserveerd worden. Als ik iets zeg over de prijzen, zegt hij: 'Ik ga hiet niet aan de straat eten, hoor'. Wij doen dat al weken natuurlijk. Voor mij zonder problemen, en voor ongeveer tien keer zo weinig geld.
Al is het niet helemaal duidelijk wat 'aan de straat eten' precies is. Er zijn hier in Can Tho grofweg drie niveau's van eetgelegeheden (Victoria and the like niet meegeteld), die de man naast me warschijnlijk allemaal als 'aan de straat' bestempelt.
Laten we aan de top beginnen:
Niveau 1: De echte, mooie restaurants. Je begrijpt plotseling waar de Aziatische restaurants in Nederland hun inspiratie vandaan halen (slappe aftreksels)); de restaurants staan VOL planten, bomen, vijvers met fontijnen die marmeren bollen in de lucht houden en kitsche versieringen van nepbloemen in de bomen tot Vietnamese tuinkabouters. De bediening verstaat met een beetje geluk een paar woorden Engels, maar het eten moet je maar afwachten: is het even goed als in sommige sfeerloze niveau-2-plekjes? Hetzelfde geld voor de prijs: sommige restaurants zijn duur omdat ze mooi zijn (hoofdgerecht: 40.000 dong (2 euro)), anderen hebben echte Vietnamese prijzen(15.000-25.000 dong (75 ct. tot 1,25)).Laten we aan de top beginnen:
Niveau- 2: TL-verlichte restaurantjes, met lage stoeltjes of krukjes, aan metalen tafeltjes. Op tafel staat een bak met stokjes en chilisaus klaar. De keuze is vaak niet groot (pho-restaurants hebben alleen pho), maar 't eten GOED. Als je al een menu krijgt, is het er meestal 1 voor de hele tafel, in uitsluitend Vietnamees, maar 't is natuurlijk leuk om niet te weten wat je bestelt.. (intussen hebben we al een redelijke eet-gerelateerde Vietnamese woordenschat). Hoofdgerechten van 15.000 tot 25.000 dong.
Niveau 3: Dit is echt aan de straat. Vrouwen koken in verrijdbare keukentjes, com (rijst) in vele varianten en pho, of maken vers belegde broodjes of gefrituurde banenen voor je. Soms staan een er nog een paar plastic stoeltjes en tafeltjes naast voor als je je eten niet mee naar huis wilde nemen. Je kunt een bord rijst met vlees en groenten voor 10.000 dong (50 cent) op de kop tikken.
En overal, van niveau 1 tot 3 (de toeristische spots uitgezonderd), word je verwelkomd met 'tra da', thee met ijs (heerlijk in dit klimaat), die wordt bijgevuld zodra je glas leeg is, voor de rest van de avond. Het is dus echt mogelijk voor 75 cent uit eten te gaan, er komt geen drinken meer bij. Men verwacht niet eens dat je iets drinkt; drinkgelegenheden functioneren totaal afzonderlijk van eetgelegenheden. We hebben nog steeds moeite ze uit elkaar te houden, waardoor we regelmatig onverrichterzake de tent weer verlaten. Het personeel snapt dan meestal nog niet dat we voor eten kwamen.
Ik wordt hier intussen de overdreven geairconditionde internet lounge uitgekeken. ('In times of high demand, please limit your usage to 30 minutes').
Tot de volgende keer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten