Ghana

De eerste indruk is vooral: chaos! Al vanuit het 's nachts arriverende vliegtuig zie je dat Accra, de hoofdstad aan de kust in het zuiden van het land, geen enkele orde kent: de lichtjes zijn uitgestrooid over de stad, er is nergens een lijn van lichten te herkennen. Geen straatverlichting dus. Naast me zit een vrouw die geen Engels spreekt of leest, alleen Arabisch en een beetje Frans. Als we landen vraagt ze me haar te helpen met het 'immigration form' die we allemaal moeten invullen. Ik vraag me af hoe ze haar weg in Ghana gaat vinden..

Als ik met mijn ingevulde immigration form langs de douane kom, maken ze een groot probleem van het feit dat ik geen verblijfadres in Ghana heb ingevuld. Ik heb het niet, dus lever ik mijn paspoort in en ga op zoek naar Jafani die buiten op me staat te wachten. Hij vult iets willekeurigs in bij de douane, ze vragen me ten huwelijk en ik krijg m'n paspoort terug.

De eerste dag in Accra, manoeuvreert Jafani zich als een idioot (tussen de idioten) in het verkeer; rechts inhalen, anderen van de baan duwen (vooral als je auto lelijker is dan die van de ander; minder te verliezen), midden op straat stoppen om planteen chips van de door het verkeer banjerende verkopers te kopen en nooit voorrang geven, is wat men van je verwacht.

Wat mij het meest opvalt als ik om me heen kijk, is dat niets schoon is. Geen gebouw glimt, of is nog effen, de meeste flats zijn van ongeverfd beton, sommigen zijn niet meer in gebruik. Toch zijn veel dingen gekleurd, huizen in alle kleuren, reclame-affiches van telecombedrijven, de rode aarde en bovenal: kleding. Alles is vergeeld door de felle zon en bedekt met een laagje rood-bruinige stof, behalve de kleding: smetteloos en felgekleurd. Westerse modelletjes uitgevoerd in traditioneel Ghanese stoffen. Het mooiste zijn de mensen zelf; rechte rug, soepele heupen, schaal met fruit op het hoofd.

We slapen in een guest house met douche en airconditioning. Jafani waarschuwt dat dit waarschijnlijk de laatste keer is dat we de luxe van een airconditioning hebben (die overigens in zijn kamer niet werkte). Het ontbijt is toast met jam en cornflakes met melk uit blik, ik vraag me af hoe lang ik op dit ontbijt doormoet, en weet niet dat het vele malen beter is dan het ontbijt dat ik Navrongo (ons reisdoel in het uiterste Noorden van Ghana) elke ochtend voorgeschoteld ga krijgen.

Ik zal jullie niet vermoeien met alle mensen, ziekenhuizen en andere zaken die Accra bezocht moesten worden, behalve het Independence Square: een enorm plein aan zee, gebouwd toen Ghana onafhankelijk werd in 1945 (als ik het goed heb) als een van de eerste landen in Afrika (eerste president: Kwame Nkruma).

De volgende dag (za 7 feb) vertrokken we om 4 uur 's ochtends, zonder ontbijt, naar Kintampo: het midden van Ghana. We bleven daar een paar dagen omdat Jafani de dokter in het ziekenhuis (er is er inderdaad 1) een nieuwe procedure wilde leren (zie fotoalbum). Ik heb er een praatje over 'Communication in Health Care' gehouden; taalwetenschappers weten immers alles van communicatie (:s) en m'n moeder is een dokter. Het komt er op neer dat ik Jafani's boodschapper in witte huid was, maar 't ging me goed af, al zeg ik het zelf.
Hoe verder we naar het Noorden reisden, hoe armer alles werd en ik besefte dat als ik na drie weken in Navrongo terug zou keren in Accra, de stad een bolwerk van ontwikkeling en schone mensen, huizen en auto's zou zijn.

In Kintampo kreeg ik voor 't eerst een goed idee van de mensen: vriendelijk, gastvrij en bovenal: op het punt om in lachen uit te barsten; grapjes maken is doodeenvoudig. Je westerse verbazing en onwetendheid doet t vooral goed bij mensen die vaker een blanke hebben gesproken (de meesten die we in Kintampo ontmoetten), als je iets op z'n Ghanees probeert te doen (hand schudden met knippende vingers of groeten in de lokale taal, 't zijn er honderden) gieren ze helemaal van 't lachen.

De airconditioning in de computerlounge van het duurste Hotel in Can Tho, Vietnam, waar ik nu zit, werkt wel en veel te goed, dus ik ga buiten opwarmen en dan 't even warme zwembad in duiken. Tot snel!

Ellen

P.S. JE KUNT EEN REACTIE PLAATSEN!