In Vietnam

Lieve mensen,

Eindelijk zit ik achter een computer met internet! In Vietnam, en het is hier mooi, het eten is lekker, er zijn douches en wc's, je hoeft niet bang te zijn voor malaria, je wordt slechts een beetje aangestaard als Hollander op een fiets, bruin brood is verkrijgbaar en het is slechts zo'n 37 graden op het heetst van de dag (een greep uit de opluchtingen die je ervaart als je net uit het primitiefste deel van Ghana komt).

Ik woon in Can Tho (1), in een mooi huis met 5 Nederlandse vrijwilligers en 1 Vlaamse: Eva (mijn nichtje waarmee ik reis), Judith (gezellige Groningse studente), Jolanda (hard werkende spontane meid), Stephanie (Vlaamse kleuterjuf) en Rita (de moeder van het gezelschap). Can Tho is een grote, moderne stad, waar drommen scootertjes zelfs de driebaanswegen vullen en zich niets aantrekken van de sporadische auto die ertussendoor manoeuvreert. Je kunt er uit eten voor 1 euro (20.000 dong), thee wordt gratis bijgevuld voor zolang als je blijft hangen.

We hebben vandaag onze eerste dag op een van de projecten gehad, meteen de zwaarste: City Orphanage, met voornamelijk gehandicapte kinderen; de gezonden worden geadopteerd.. wat echt een zegen voor ze is als je kijkt hoe het er daar aantoe gaat.

Maar eigenlijk moet ik eerst vertellen over mijn drie weken Ghana, waarin ik geen moment toegang heb gehad tot het internet. Ik zal eerst, voor degenen die het niet weten, de situatie uitleggen.

Het verhaal begint zo'n 7 jaar terug, toen via mijn oudoom (heeroom, missionaris) een Ghanese arts bij mijn ouders (en mij en brussen (2)) introk om in Nijmegen een cursus echoscopie te volgen. Hij werd een goede vriend van de familie, en een graag geziene gast sinds hij in Duitsland specialiseert voor uroloog. Meer dan een jaar terug is er in onze buurt een initiatief ontstaan om dmv een sponsorloop geld in te zamelen voor hem, wat hij weer uitdeelt aan o.a. scholieren en studenten in Ghana in de vorm van boeken en schoolgeld, als zij die niet kunnen betalen. Er is inmiddels tweemaal een bedrag van zo'n 2000 euro die kant op gegaan. Een van de doelen van mijn reis naar Ghana was om te zien wat er met het geld gebeurd is en daarvan te berichten in Nederland. Wat voor mij het belangrijkst was was om Jafani (dat is zijn naam) in zijn geboorteland, geboortdedorp, tussen zijn familie en op zijn werkplek te zien.

Het is een vreemde ervaring iemand die je goed kent te zien in een totaal vreemde omgeving, die voor hem zijn thuis is. Ik heb hem zeker op een andere manier leren kennen. (Voor degenen die hem in Nederland ontmoet hebben: hij is verre van bescheiden en verlegen, beleefd kan hij zijn als ie daarvoor kiest (vrouwen (slechts bij begroeting, daarna flirt ie erop los) en de bisschop (My Lord)), maar hij is vaker een een grappenmaker, gerespecteerde autoriteit of een pain-in-the-ass voor serveersters, ziekenhuispersoneel, of mensen die hem graag naar Ghanese triditie veel langer dan gepland zien blijven hangen, en dat zijn de meesten).

Ik zal mijn best doen binnenkort een gedetailleerder verslag online te zetten, 't is nu half 11 en de dag begint morgen vroeg, dus ik ga naar huis.

Liefs,

Ellen

(1) Voor de taalwetenschappers en andere geinteresseerden, 't moet een 'o' met een soort haakje zijn, die wordt uitgesproken als een ongeronde /o/, klinkt een beetje als 'eu'. Ze hebben hetzelfde systeem voor de /u/ ('oe'), met haakje is ie ongerond.

(2) Broers en zussen