Reizen

De tekst hieronder is alweer van een week geleden. Intussen zijn we doorgereisd naar Hue via Hoi An, de kleermakersstad aan het mooiste strand van Vietnam (op Phu Quoc na).Van Hue hebben we nog weinig gezien, maar we zijn wel naar de grens tussen het voormalige Noord- en Zuid-Vietnam geweest. Het slagveld dus. Daarover misschien later meer, eerst de eerste reisdagen:

Reizen! Eindelijk. Heel anders dan wonen in een land. Ons eerste reisdoel was Sai Gon (Ho Chi Minh City) en het contrast kon niet groter. In de backpackerswijk, waar we een klein guest house hadden uitgezocht, lopen alle nationaliteiten rond, behalve Vietnamezen. In Can Tho hebben we amper iemand van het Kaukasich ras ontmoet, laat staan een Afrikaan. In Sai Gon geen probleem. De Vietnamezen die je tegenkomt spreken Engels als geen ander en herkennen ons gebrabbel onmiddelijk als Nederlands. Als je er ook maar 1 Vietnamees woord uitgooit, zijn ze totaal van het stuk gebracht en beginnen ze hard te lachen. Maar voor een paar dollar hebben er wel een kamer met een warme douche (wordt je toch echt schoner van dan van koude douches). Kortom: Sai Gon is toeristisch!

Lang zijn we er niet gebleven. (Na een zijde broek te hebben laten maken voor 7 dollar, veel geld! (in vergelijking met Can Tho is alles duur)) hebben we de bus naar Da Lat genomen... en dat is prachtig. Een klein bergstadje (lekker koel) dat in de oorlog gespaard is gebleven en er dus nog uitziet als een Franse kolonie, maar dan bewoond door Vietnamezen met hun kegelvormige hoeden van bananenbladeren en drommen scooters. Het is er gemoedelijk. Als je er Vietnamees praat antwoorden ze gewoon. Samen met een Nederlands koppel en een Israelier hebben we er op scooters een paar dagen rondgetourd, naar watervallen, kabelbanen, borduurdorpjes, pagoda's en valleien. Samen met diezelfde mensen zitten we nu in een schattig familiehosteltje in Nha Trang, het beach-oord van Vietnam. Veel minder mooi, maar je kunt er wel snorkelen.

Helaas is het weer wederom veel regenachtiger en warmer dan elke reisgids je belooft (er is sowieso sprake van een wereldwijde klimaatverandering. Overal hetzelfde: Ghana, Noord en Zuid, Can Tho, Phu Quoc, regen, regen en regen, in de maanden dat er volgens de boekjes geen druppel zou vallen).

Vandaag hadden we dus een verwaterde boottrip, maar t leverde wel een totaal surreeele situatie op. Picture this: een blauwe zee, een paar tropische eilanden met daartussenin een felblauw-oranje boot waarop zich een verzameling Vietnamese, Nederlandse en Australische toeristen met een dronken reisleider bevindt (we hadden ons iets heel anders van de trip voorgesteld). Ze hebben met z'n allen net een uur stilgelegen aan een strand waar van hen verwacht werd een strandstoel te huren voor 20.000 dong (vonden wij belachelijk). Maar het regende. Toch bleef de boot liggen. Het regende de boot in en het dak begon langzaam te lekken. Paraplu's werden uitgeklapt, een Vietnamees meisje begon te huilen, de Nederlanders deden hun best een boek te lezen. Omdat de Nederlanders de dronken reisleider uiteindelijk daartoe hadden overgehaald, varen ze nu naar huis. Plotseling schalt uit hun speakers 'Angels', van Robby Williams. De hele boot zingt mee.

Morgen gaan de eeuwenoude Cham-torens en een Franse kathedraal bezoeken.

Ellen

P.S. Al die beloofde blogs over andere projecten schieten er even bijin. Iedereen die razend nieuwsgierig was geworden, moet er maar naar vragen als ik weer in Nederland ben.. Of skypen. Of gmailchatten.

Chamtorens zijn indrukwekkend en kathedralen vallen hier tegen. Hoi An is de mooiste stad van het land (lampionnetjes, gele gepleisterde huizen die perfect matchen bij de zonbeschenen modderrivier, met houten balkons in Franse, Chinese en en Japanse stijl. Geen auto's, geen scooters, zelfs geen fietsen in het centrum. En overal kleermakers. Ik heb een winterjas, een jurkje, een rokje en schoenen op maat laten maken, dat alles voor zo'n 50 euro).

De groeten uit Hue.

Queen's Day in Viet Nam

Op 30 april wordt in Vietnam de dag van de hereniging van Noord en Zuid, en daarme de onafhankelijkheid van het Zuiden gevierd. Een overwinning van de communisten.

Van deze dag hebben we vorige week weinig gemerkt, tot de 's avonds het epicentrum van de feestelijkheden opzochten.

Op de grootste rotonde van de stad (vergelijkbaar met het Keizer-Karelplein in Nijmegen) was een groot podium gebouwd, en de halve stad stond - op scooters - aan een kant van plein verzameld. Toen ik aankwam was er een soort zangwedstrijd aan de gang, maar even later kwam er een presentatiectrice een dansgroep uit Sai Gon voorstellen ('Saigon' was het enige woord dat ik verstond).

Het was ontzettend... jonge mannen in groene legerkleding die euforisch ronddansen, zwaaiend met de vlag van Vietnam en de Hamer en Sikkel ('The Wave'-gabaren makend). Toen de mannen klaar waren kwamen de vrouwen in traditioneel Vietnamese kleding met plastic bloemen in formaties voorbij. Ergens halverwege verschenen er kleine meisjes in tututjes met portretten van Ho Chi Minh, afgedrukt op grote roze kartonnen lotusbloemen. Iedreen kwam nog een paar keer in andere kostuums voorbij gedanst en stond met trotse, brede smiles op hun gezicht te zingen.

Het geheel duurde wel drie kwartier en al die tijd heb ik met mond open staan kijken (echt waar, letterlijk). Natuurlijk heb ik dit soort dingen vaker op TV gezien, maar het meemaken is iets anders. Lachwekkend, maar ook unheimisch. Het deed me aan Lenie Riefenstahl denken. Zeker omdat ik weet hoezeer de mensen zwijgen. Over politiek, over de partij, over deze feestdag. Dat ze de politie geen vragen stellen, en sommigen ons op het hart hebben gedrukt bepaalde dingen niet aan bepaalde mensen te vertellen.

Na een half uur verandere de sfeer langzamerhand, de muziek werd minder dramatisch, moderner, en de dansen werden losser, het eindigde bijna is een soort gekuisde chacha, de tekst ging over Can Tho (ook waar het enige woord dat ik verstond..). Vietnam dat zich losrukt uit de communistische berperkingen.

Buiten deze avond heb ik weinig van het communisme gemekt in Vietnam. Van de politie merk je helemaal niets, behalve dat ze af en toe het verkeer regelen. De economie schijnt hier in het Zuiden dan ook zeer kapitalisch te zijn, vergeleken met het noorden. Er is absoluut persoonlijk bezit, de meeste mensen werken voor zichzelf. Van belasting is weinig te merken, kan me niet voorstellen dat die geheven wordt op alle afgepingelden contanten die wij de mensen betalen (bonnetjes alleen in de grote supermarkten).

Mijn Vietnamese lerares heeft ons tijdens ons laatste bezoek dinsdagavond wel toevertrouwd dat haar Christelijke stroming (naamloos, erg interessant, misschien later meer) niet door de regering wordt erkend, en daarom in het geheim beleden moet worden.

Ik weet niet wanneer ik weer blog, want over een paar dagen verlaat ik Can Tho! De hele week ben ik al afscheid aan het nemen.. soms moeilijk.

Liefs,

Ellen