Ghana 2: Navrongo

Er is nog zoveel dat ik over Ghana moet vertellen! Ik was pas net begonnen, maar ik merk dat het langzaam moeilijker wordt. Alle Ghana-verhalen kan ik hier aan m'n huisgenoten ook kwijt, en de nieuwe Vietnamese verhalen stapelen zich op. Wat ik hier in elk geval voor jullie heb, is een stukje over Navrongo (de stad waar ik bijna de hele drie weken heb doorgebracht) dat ik een week of anderhalf geleden geschreven heb. Dit is dus het vervolg op mijn eerdere Ghana-blogposts:

Na nog een dagje rijden (over wegen als achtbanen, maar wel goed geasfalteerd (voor Jafani een aanleiding om er met 160 km per uur overheen te scheuren)) kwamen we na een bezoekje aan zijn zus Doris (later meer) aan in Navrongo. Navrongo heet een stad te zijn, maar zou die naam in Nederland niet gauw gekregen hebben (afgezien van het feit dat er een ziekenhuis is, maar bedenk dat het concept huisarts in Ghana niet bestaat). In onze ogen is het een dorpje. Er zijn 4 geasfalteerde wegen, geen straatnamen, soms wel huisnummers, met de hand op de muur geverfd. Er zijn twee kerken, (1 van modder (wel de grootste ter wereld), 1 niet af), een ziekenhuis, een discotheek waar nooit iets gebeurt (zie foto), een hele hoop huisjes her en der gebouwd, t liefst langs een van de 'grote wegen', een radiostation voor de regio, een aantal basisscholen en 'junior high schools' (eerste 3 jaar middelbare school), 1 senior high school, dacht ik (laatste 3 jaar middel bare school), een 'nursery school' en een 'training college' (Ok, de voorzieningen zijn uitgebreider dan in het gemiddelde Nederlandse dorp, maar dit is dan ook het centrum van de regio).

Dan zal ik nu maar dit verhaal vervolgen:
Ik verbleef bij een redelijk welgestelde, vriendelijke, ietwat verlegen familie die vlak buiten het 'centrum' van Can Tho woont. Vader (James) werkte bij de het elctriciteitsbedrijf, moeder (Agathe) in de administratie van de beste high school van Navrongo: Notre Dame High (dat is waar Jafani de familie van kent), met drie kinderen en twee inwonende nichtjes en een oma. Op de foto zie je oudste zoon en een van de nichtjes, beide van mijn leeftijd. Ze doen op dit moment een jaar niks (en dat meen ik: NIKS. Ze zitten thuis, kijken films, helpen wat met wassen en koken), omdat ze hun middelbare school hebben afgerond en nog een inschrijfformulier voor een vervolgopleiding moeten betalen..

Redelijk welgesteld wil zeggen dat er genoeg te eten is voor iedereen, er een slaapkamer voor mij kon worden vrijgemaakt in een huis van baksteen, en dat er electriciteit en leidingwater is. Leidingwater wil zeggen: er is 1 kraan. Af en toe functioneert hij, dan worden er snel tonnen en tonnen met water gevuld, om de komende week door te komen. (Dit water heb ik probleemloos gedronken, ik ben hier in het ontwikkelde Vietnam dus nergens meer bang voor.)
'Douchen' gaat in een onverlicht hokje, met een emmer water en een bakje om het over je heen te gooien. De wc is een gat in de vloer waaronder een emmer klaarstaat, die af en toe wordt geleegd. Waar weet ik niet. Ook de wc is onverlicht, dus je moet de deur naar de binnenplaats op een kier laten staan om te weten waar je moet mikken. Dit is meteen om aan te geven dat de wc bezet is. Het slotje dat aan de deur hangt zorgt ervoor dat de deur niet openvalt als de wc vrij is.

's Ochtends, als Jafani in het ziekenhuis werkt, ga ik naar school, Korania Junior High (klas 1, 2 en 3 van de middelbare school), om computerlessen te geven. De leerlingen (zo'n 80 per klas) hebben op 1 na nooit eerder een computer gezien. De school heeft er twee, maar ze beide tegelijk opstarten gaat niet; de stroom is te zwak. Ik begin met een klassiekale les voor elke klas, waarin ik uitleg wat je kunt met een computer, wat een beeldscherm is, een toetsenbord, en muis.. De rest van mijn uren op school heb ik mijn best gedaan elke leerling zo'n 5 a 10 minuten achter de computer te geven, om de muis te gebruikenen en zijn of haar naam te typen. Daar ben ik niet in geslaagd, een paar leerlingen van klas drie zijn niet aan de beurt gekomen.
Dit alles staat in schril contrast met de officiele versie van dit verhaal: The Teaching Syllabus for Information and Communication Technology for Junior Secondary Schools in Ghana. Deze kreeg ik de eerste dag in mijn hand gedrukt (de leraren hoefden het enige exemplaar dat ze hadden niet eens terug), ter inspiratie waarschijnlijk.. Hij is goed, uitgebreid en mijlenver van de realiteit verwijderd. Ik zou 'm graag citeren, maar ik heb 'm in Nederland achtergelaten (heb wel een kopie gemaakten 't origineel in Ghana achtergelaten!), geintereseerden kunnen zich bij Hans melden.

In de middagen heeft Jafani me meegenomen naar zo veel mogelijk begunstigden van Jafani Sponsorloop, de 'village' waar hij is opgegroeid, het ziekenhuis, zijn zus in Bolgatanga en alle toeristische spots van de regio. Maar daarover later meer..

Liefs,
Ellen